Τρίτη, 24 Ιουνίου 2008

One more...



Αλήθεια δεν πίστευα στο Θεό και στους έρωτες μέχρι που έχασα την πίστη μου σε μένα.
Έπειτα συνέχισα...και έπαψα να καταφεύγω και σε αυτά και κατέληξα άπιστη στείρα και σκονισμένη με σπέρμα μυρίων.
Αν αποτελεί μέρος μου κάτι πια είναι αυτή η ατελείωτη μοναξιά ,που όπως λέει κι ο Μπάμπης(όχι ο Σουγιάς) δεν είναι παρά μόνο ιδέα μου.Αισθάνομαι δηλαδή μόνη επειδή το θέλω.Μα εγώ δε θέλω να αισθάνομαι μόνη όταν έχω κάποιον δίπλα μου και αγκαλιάζω αλλά τότε είναι που εντείνεται η κατάσταση και μένω εγώ να κοιτώ το κενό κι ο Χ δίπλα μου να αναρωτιέται τι σκατά έχω (πάλι) πάθει.
Ατελείωτες ώρες ξαπλωμένη,καθισμένη,λαχανιασμένη και απογοητευμένη πάνω σε ένα κρεββάτι αρκετά μικρό για να υποχρεώνεται κάποιος να μ' έχει αγκαλιά κι αρκετά μεγάλο για να χωράει όλη την απελπισία μου.
Και βλέπεις αυτό είναι το οξύμωρο με τα κρεβάτια.Δεν έχουν 3τρεις μόνο διαστάσεις.Αλλάζουν και πολλαπλασιάζονται με τους λυγμούς που πνίγεις σε βρώμικα σεντόνια κάθε φορά αφού αποχωρήσει, με τη στάχτη από τα τσιγάρα του που απλώνεις στα χέρια σου και πασαλείβεις μέχρι να τον νιώσεις ξανά κάπου εκεί κοντά.
Περίεργο πράγμα τα τσιγάρα σαν τα κρεβάτια κι αυτά.
Αν δεν γλείψεις την γόπα του τελευταίου τσιγάρου ,που έκανε πριν σε φιλήσει πως να νιώσεις τι θα πει αισθησιασμός και ηδονή και μοναξιά μοναξιά μοναξιά.

Κάποτε ονειρευόμουν τη στιγμή που κάποιος θα με γαμούσε κι έπειτα θα έλεγε πως έχει δει αρκετά και θα επέμενε.Στο γνώριμο αυτό πήδημα που μόνο εγώ κι εκείνος θα κατανοούσαμε.Αλλά πως να φυλακίσεις ένα γαμήσι στο μυαλό και στο σώμα μιας τρελής με μανίες;;
Σκέφτομαι λοιπόν πως είναι καιρός να φύγω.Να πάω μόνη εκείνο το ταξίδι στη Σαμοθράκη και να αφήσω τον εαυτό μου να πνιγεί κάτω από τον ήλιο τα αστέρια τα δέντρα και την ατέλεια του.

Η ώρα έχει πάει τρεις ανεβαίνω και πάλι σκαλιά, ανακατεύω και πάλι εσώψυχα και γράφω σε ένα σημειωματάριο που έχω αποφασίσει ξανά και ξανά πως θα κάψω.Πάντα αναβάλλεται η εκτέλεση.
Παίρνει χάρη από το μισό μου που μισώ.


Μακραίνω και νύχια πια,για να ξεγελώ και να μην ξέρει πια κανείς πως ίσως και να χω κάποια σχέση με τη μουσική.Αποφάσισα να τα βάφω ένα χυδαίο κόκκινο και μ' αυτά να ξύνω την ψυχή και την ηθική μου.
Κι έπειτα θα μου πεις "τι στο διάολο πάει να πει ηθική",και εγώ θα σου πω πως είναι ανήθικο να μου κάνεις αυτή την ερώτηση γιατί ξέρεις πως η απάντηση μου δε θα σου αρέσει.

Αυτή τη φορά δάγκωσα χείλη και επέμεινα.Δεν θα κυλήσω δε λένε?
Θα φορτώσω το στομάχι μου με τσιμέντο να αντέχει στις κακοτοπιές μου και θα ανακοινώσω με μεγάλη χαρά...το πόσο δυνατή τελικά μπορεί να είμαι.
(δεν με πιστεύω)

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2008

αΝυδρα


"Δεν είναι θέμα προσπάθειας πια.Μονάχα σκέψης,φαντασίας,ερωτισμού.

Δεν τα πάω καλά με την αλήθεια μωρέ.Ποτέ δεν την έκρυβα όσο κι αν μου το ζητούσε.Δημιουργούσα όμως στη θέση της μια νέα δική μου κατά δική μου και την πλάσαρα
συνήθως με επιτυχία.Πόση ξεφτίλα να χωρά μέσα μας.Ναι είναι αλήθεια αλλά να σου πω κάτι;;
Πραγματικά σπάνια πια το σκέφτομαι.Αλήθεια είναι η αλήθεια μου και ξεφτίλα ότι άλλο πιστέψω πέρα από αυτή.

Ακόμη μεγαλύτερη μιζέρια ξέρεις τι είναι;;
Η μοναξιά που μου πάσαραν από μικρή και τώρα αυγατίζει.Σαν επένδυση σε ομόλογα ένα πράγμα.
Ακόμη σε αλήθειες κολλώ.Τι να σου λένε εσένα όλα αυτά.

Συμβιβάζομαι ρε σου λέω.Μ' ακούς;;Ναι καλός είναι μαζί μου.Αλλά όχι και έρωτας.Για τι με πέρασες.
Δεν με πονάει πια.Αυτό είναι το θετικό.Κατάλαβα πως "η μνήμη τελικά όλα τα σβήνει".

Τι να σου λένε εσένα όλα αυτά.

Για σένα το ανασφαλές παιδάκι θα μαι πάντα.Που αγαπάει να αγαπάει και μισεί ότι το ποθεί."


είπα στον εαυτό μου κι έσπασα το γυαλί.
Έπειτα έστριψα τσιγάρο και πάλεψα να κοιμηθώ.
Τα κατάφερα ομολογώ.Με μουσκεμένα σεντόνια από τον ιδρώτα και τις σκέψεις ,με έναν ύπνο στείρο από κάθε όνειρο και σεβασμό για μένα.


Τι να σου λένε εσένα όλα αυτά.

ανυπομονείς μάλλον να με γνωρίσεις.
Μη βιάζεσαι.

Το έκανα εγώ.


Απογοητεύτηκα.