ζωρζ (και παλι)

Θα σε ταξίδευα πάνω από 7 μαργαριταρένιες θάλλασες αν είχα τα κατάλληλα παππούτσια.Έχω όμως φτερά και θα σου δείξω πως σπάνια βγαίνει η νύχτα εκεί που θα θελα να είμαι.Ντύνομαι από ροζ φύκια και κάθομαι να πιω καφέ που στο χρώμα του δεν μ'αρέσει.Πως πίνεις κάτι μαύρο πικρό και χαίρεσαι κι όλας;Ε;;Πες μου πως.
Θα σου έγραφα μικρή μου παραμύθια για φώτα που τριγυρίζουν πάνω στη σκηνήκαι παίζουν ρόλους όπως εκείνοι που πάντα ονειρευόσουν.Θα σου τα ζωγράφιζα κι όλας αν ήξερα το πως.Αλλά νιώθω πως μεγάλωσα και περιμένω τώρα από σένα να μου αφηγηθείς ένα παραμύθι χωρίς τέλος ...ποτέ δε μου άρεσαν οι καταλήξεις.Μικρές ή μεγάλες.Πομπώδεις ή απλές.Θα σε φωνάζω Ζωρζ όσα χρόνια και αν δε σου αρέσει.Εγώ το αγάπησα αυτό το όνομα όταν σε πρωτοκοίταξα στα μάτια.

στρογγυλά

Υπάρχουν χίλιοι δυο περίεργοι λόγοι να αναπολώ το συνωστισμό μα αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Και γαμώ τους εγωισμούς μας ε! Αντέ και καλό 10.

προς Μάγια

το υποπτεύεσαι σε ξέρω...

Μάγια...

τράβηξα κ ερωτεύτηκα. :)

&

είδες τελικά
δεν είναι τόσο άσχημη
η μοναξιά

Είναι στιγμές στη ζωή μια Πασχαλiτσας...

που κοιτάει από δω...

κοιτάει από κει...

και το μόνο που βλέπει είναι...
ωκεανούς λιβάδεια και τραγούδια....!!!

"Είναι κανείς εδώ;"

Ένα σκίτσο από το μακρινό... Περού!

Ξαφνικά! Τα κατακόκκινα πέταλα άνοιξαν σαν βεντάλια! Η παπαρούνα άνθισε... και ο ήλιος φάνηκε για άλλη μια μέρα πάνω από το βασίλειο του μακρινού Περού...

Μια ηλιαχτίδα ξέφυγε και τρύπωσε στον πιο ψηλό πύργο του κάστρου του βασιλιά Σελήνιου και της βασίλισσας Αστέρως. ΣΤο ανατολικό δωμάτιο! Εκεί που κοιμώταν η μεγάλη τους κόρη! Η πριγκίπισσα Άρια... Με μακριά, ίσια, κατακόκκινα μαλλιά και ένα απαλό κατάλευκο δέρμα... Σαν τα σύννεφα του ουρανού! Και κάτι μεγάλα εκφραστικά μάτια... Σαν αλώνια τη νύχτα! Μελαγχολικά τις περισσότερες φορές!...

Σηκώθηκε από το κρεβάτι της και βγήκε στο μπαλκόνι. Ύψωσε το κεφάλι της προς τον ήλιο και έκλεισε τα μάτια για να απολαύσει το ζεστό του άγγιγμα! Άρχισε να σιγοτραγουδάει ένα παλιό γαλλικό τραγούδι. Πάντα τη γοήτευε οτιδήποτε γαλλικό!

Καθώς τραγουδούσε, άκουσε και μια δεύτερη φωνή να τραγουδάει μαζί της. Κοίταξε στο διπλανό μπαλκόνι και είδε τη μικρή της αδελφή να της γνέφει χαρούμενα. Τη μικρή πριγκίπισσα Φλούγγα. Ήταν ένα χρόνο μικρότερη από την Άρια κι έτσι ήταν πολύ δεμένες οι δυο τους. Αγαπημένη ασχολία της Φλούγγα ήταν να τεμαχίζει τον καπνό από το αρωματικό στικ σε μικρά μοσχομυριστά κομματάκια.

"Καλημέρα Άρια, πώς είσαι?" Είπε χαμογελαστά η Φλούγγα.

"Μια χαρά μικρή μου. Εσύ βλέπω έχεις κέφια!" Αποκρίθηκε η Άρια.

"Ναι! Είμαι ευτυχισμένη" είπε η μικρή. "Έχεις όρεξη για μία βόλτα στο δάσος?"

"Φυσικά γλυκιά μου!" απάντησε χωρίς να σκεφτεί.

Με το άκουσμα της καταφατικής απάντησης η μικρή έτρεξε μέσα στο δωμάτιό της, κάθησε πάνω σε μια βελούδινη πολυθρόνα και τότε...

...τότε η πολυθρόνα ανυψώθηκε και έμεινε να αιωρήται μερικά εκατοστά πάνω από το έδαφος! Η Φλούγγα χαμογέλασε ευχαριστημένη!...

(συνεχίζεται...)

Καραμελωμένα μύγδαλα.

Έδεσε δυο φορές το κασκόλ γύρω από το λαιμό της ,ο διπλανός πότης προθυμοποιήθηκε να τραβήξει τη μια άκρη για να σφίξει η θηλιά .Εκείνη το σκέφτηκε ,του χαμογέλασε και έπειτα δείλιασε γι ακόμη μία φορά.Είπε "ευχαριστώ" κι άναψε τσιγάρο.Τέσσερα βήματα μέχρι την έξοδο,τρία σκαλοπάτια προς τα πάνω και έφτασε τη βροχή που χάζευε εδώ και ώρα.Εκείνος την περίμενε στην πόρτα του διπλανού μαγαζιού .Κακή συνεννόηση.Μαζί με την βροχή είχε δει κι εκείνον να περνάει.
Χαιρετήθηκαν απαλά(πως σκατά χαιρετάς κάποιον απαλά;;) και περπάτησαν προς τη μηχανή του.Πρέπει να είναι οι ίδιοι στην γωνία της εκκλησίας.Έχει περάσει μήνας και δε θυμάμαι καθαρά.


Επόμενο μαγαζί,αλλαγή μουσικής~λίγο όχι πολύ~μια μπύρα για να κατεβεί πιο ευχάριστα το κτήμα Χατζημιχάλη,Γεροβασιλείου και το μισό του Μπουτάρη που είχε εκείνη κατεβάσει προηγουμένως.Πριν το πρώτο ποτό την είχε φιλήσει ,όπως πάντα σωστά υπολογίζει.Δεν ένιωσε τα δάχτυλα και τις ανάσες από το κρύο κι έτσι προσποιήθηκε το πάθος που εκείνος ήθελε να δει.Δεν κράτησε πολύ η παρέα του μαγαζιού.Το διαλύσαν προτού πάει τρεις.









Στο ξενοδοχείο εκείνος ήθελε να βιώσει τις 9μιση εβδομάδες κι εκείνη μονάχα να κοιμηθεί στα κόκκινα στρωσίδια.Κάνανε ένα χλιαρό σεξ (όπως θυμάμαι να λέει η αυγή) και έπειτα κοίμισαν τα ξεχωριστά τους όνειρα στα μαξιλάρια ξυπνώντας που και που για να δουν την ώρα.Για τρεις ώρες πληρωμένο το δωμάτιο.Η μια μιση πέρασε αιφνιδιαστικά ήσυχα για τους διπλανούς ενοίκους.

Ξύπνησαν χωρίστηκαν κι εκείνη ορκίστηκε από μέσα της πως δεν αρκεί.
Σηκώθηκαν,χωρίστηκαν κι εκείνος ξύπνησε μετά.


Αν όλα όσα δεν ήθελε ,τα αφαιρούσε ξαφνικά από τη ζωή της εκείνη θα άδειαζε επικίνδυνα.Φίλοι ούτε για δείγμα και ο έρωτας μονάχα για έναν αλκοολικό 50αρη θα τη γέμιζε.Φίλησε τα χείλη του τελευταίου επίδοξου έρωτα ~όχι αυτός με τη μηχανή ~ και χάθηκε στην άβυσσο της βιβλιοθήκης της σχολής.

Ο Χέγκελ έλεγε για ένα πνεύμα που παλεύει να εξελιχθεί ,να αγαπήσει και εν τέλει να αγαπηθεί.Αν αρνιόταν λοιπόν "να βάλει το χέρι της μπροστά" για να προστατέψει τον εαυτό της ήταν γιατί πίστευε πως όταν θα έφτανε η στιγμή θα έχανε την πρώτη ματιά με τα αστέρια και τα καραμελωμένα σύννεφα (που έλεγε κ ένα χειροκρότημα).

Teardrop

Μια φορά κι έναν καιρό...

Μια καινούρια μέρα ξεκίνησε...
Η Ροδαυγή (rodaygh) απλώθηκε σαν τριανταφυλλί πέπλο στον ουρανό...
Ένα μικρό συννεφάκι που άκουγε στο όνομα Νεφέλη(Nefelia) εμφανίστηκε και χασμουρίθηκε νωχελικά χαμογελώντας στην Ροδαυγή...
"Καλημέρα Ροδαυγή! Τι όμορφη που είσαι σήμερα!"
Τα μάγουλα της Ροδαυγής ρόδισαν...!
"Σε ευχαριστώ καλό μου μοσχομυριστό συννεφάκι!" Απάντησε!
"Ξύπνησε?" Την ρώτησε!
"Όχι ακόμα μικρή μου! Αλλά όπου να 'ναι θα φανεί!"
Κι έτσι κοίταξαν και οι 2 κάτω... Σε ένα κόκκινο όμορφο σπιτάκι με κήπο, ξύλινο φράχτη και πολλά πολλά λουλούδια! Όλα κόκκινα!...
Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε, και η Ροξάνη (Roxanred) εμφανίστηκε στο κατώφλι με το κόκκινο φόρεμά της, και τα μεγάλα αμυγδαλωτά της μάτια! Τα κόκκινα χείλη της χαμογελούσαν!
"Καλημέρα Ροδαυγή! Καλημέρα Νεφέλη! Καλημέρα κήπε μου!" Είπε γεμάτη χαρά!
"Καλημέρα Κόκκινη!!!" Είπαν με μια φωνή οι 2 φίλες!
Η Ροξάνη πήρε το κόκκινο ποτιστήρι της και άρχισε να ποτίζει τα λουλούδια, ενώ τραγουδούσε μαζί με τις 2 φίλες της!
...Ξαφνικά μια κατακόκκινη πασχαλίτσα πετάχτηκε από ένα θαμνάκι!
"ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΟΣΜΕΕΕΕΕ!!! Τι κάνουμε???" Φώναξε χαρούμενη!
"Καλημέρα πασχαλίτσα! Με τρόμαξες!" Της είπε η Ροξάνη παιχνιδιάρικα!
"Καλημέρα ζουζούνι!" Χαμογέλασε και η Ροδαυγή!
"Καλημέρα και σε σένα!" Είπε και η Νεφέλη!
"Καλά ε...!!! Έγραψα ένα καινούριο τραγουδάκι... Όλο δικό μου είναι! Ζωγράφισα πάλι η θεά!" Είπε η πασχαλίτσα!
"Υποτροπίασε πάλι" Είπαν με μια φωνή οι 3 φίλες!
"Μα γιατί? Ακούστε! γκουχ γκουχ!... :
3 πουλάκια πήγαιναν με πατίνι στην Χαβάη!
Μα τα ροδάκια χάθηκαν, λουλούδι βγήκε πλάι!
Ορυμαγδός των μισθωτών βακτηριδίων,
λευκή και κάποτε προς το κίτρινο, λάμπει λαμπρά η σφενδόνη!
Η Δανάη πέθανε παραπονεμένη
και του Δρύαντα ο γιος είναι γάτα βρεγμένη!!!
...Ε? Τέλειο???"
"Κορίτσια δεν πήρε τα χάπια της! Τι θα κάνουμε???" Είπε πανικόβλητη η Ροδαυγή!
"Ρε μην κοροϊδεύεται! Εγώ θα γίνω star! Θα έχω και καλλιτεχνικό... pashalitsa! Wow!!!"
"Ωραία! Πάω να φωνάξω γιατρό! εσείς προσέξτε την!" Είπε η Ροξάνη!
"Ελάτε παιδιά! Ηρεμία! Πλάκα κάνει πάλι! Λες και δεν την ξέρουμε!!!" Είπε η Νεφέλη γελώντας!
... Και οι 4 φίλες έσκασαν στα γέλια!...

...Μα η κλωστή ξετυλίγει και το μια φορά κι έναν καιρό πέρασε... Και η Πασχαλίτσα έφυγε...
Πήγε στην Αμερική για σπουδές, κι έτσι οι φίλες χάθηκαν! Ήταν μόνη της στο κουτί που ονομάζουν διαμέρισμα στην Αμερική (ξέρετε)... Και σκεφτόταν πόσο ωραία περνούσαν όλες μαζί... Έτσι σιγά σιγά κλείστηκε στον εαυτό της! Της έλειπαν οι φίλες της! Κάθε βράδυ που γυρνούσε από την σχολή της σκεφτόταν τις ακριβείς θέσεις των 3ων κοριτσιών εκείνη την ώρα! Της φαίνονταν όλα τόσο κοντά μα τόσο μακριά μαζί...
...Και ο καιρός περνούσε... Και η πασχαλίτσα κλεινόταν όλο και περισσότερο στο κουτί της! Στον εαυτό της... Στο σκοτάδι της... Μια μέρα την βρήκαν νεκρή στο μικρό κουτί της! Μόνη της...
...Κάποιοι είπαν πως πέθανε επειδή δεν υπήρχε πια κανείς να αγαπήσει και να την αγαπήσει κι αυτός...
...Κάποιοι, απλά από μοναξιά..

Αλλά ποιος ξέρει?
Έτσι κι αλλιώς τι σημασία έχει?
Η αγάπη και η μοναξιά συνυπάρχουν...