Μια φορά κι έναν καιρό...

Μια καινούρια μέρα ξεκίνησε...
Η Ροδαυγή (rodaygh) απλώθηκε σαν τριανταφυλλί πέπλο στον ουρανό...
Ένα μικρό συννεφάκι που άκουγε στο όνομα Νεφέλη(Nefelia) εμφανίστηκε και χασμουρίθηκε νωχελικά χαμογελώντας στην Ροδαυγή...
"Καλημέρα Ροδαυγή! Τι όμορφη που είσαι σήμερα!"
Τα μάγουλα της Ροδαυγής ρόδισαν...!
"Σε ευχαριστώ καλό μου μοσχομυριστό συννεφάκι!" Απάντησε!
"Ξύπνησε?" Την ρώτησε!
"Όχι ακόμα μικρή μου! Αλλά όπου να 'ναι θα φανεί!"
Κι έτσι κοίταξαν και οι 2 κάτω... Σε ένα κόκκινο όμορφο σπιτάκι με κήπο, ξύλινο φράχτη και πολλά πολλά λουλούδια! Όλα κόκκινα!...
Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε, και η Ροξάνη (Roxanred) εμφανίστηκε στο κατώφλι με το κόκκινο φόρεμά της, και τα μεγάλα αμυγδαλωτά της μάτια! Τα κόκκινα χείλη της χαμογελούσαν!
"Καλημέρα Ροδαυγή! Καλημέρα Νεφέλη! Καλημέρα κήπε μου!" Είπε γεμάτη χαρά!
"Καλημέρα Κόκκινη!!!" Είπαν με μια φωνή οι 2 φίλες!
Η Ροξάνη πήρε το κόκκινο ποτιστήρι της και άρχισε να ποτίζει τα λουλούδια, ενώ τραγουδούσε μαζί με τις 2 φίλες της!
...Ξαφνικά μια κατακόκκινη πασχαλίτσα πετάχτηκε από ένα θαμνάκι!
"ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΟΣΜΕΕΕΕΕ!!! Τι κάνουμε???" Φώναξε χαρούμενη!
"Καλημέρα πασχαλίτσα! Με τρόμαξες!" Της είπε η Ροξάνη παιχνιδιάρικα!
"Καλημέρα ζουζούνι!" Χαμογέλασε και η Ροδαυγή!
"Καλημέρα και σε σένα!" Είπε και η Νεφέλη!
"Καλά ε...!!! Έγραψα ένα καινούριο τραγουδάκι... Όλο δικό μου είναι! Ζωγράφισα πάλι η θεά!" Είπε η πασχαλίτσα!
"Υποτροπίασε πάλι" Είπαν με μια φωνή οι 3 φίλες!
"Μα γιατί? Ακούστε! γκουχ γκουχ!... :
3 πουλάκια πήγαιναν με πατίνι στην Χαβάη!
Μα τα ροδάκια χάθηκαν, λουλούδι βγήκε πλάι!
Ορυμαγδός των μισθωτών βακτηριδίων,
λευκή και κάποτε προς το κίτρινο, λάμπει λαμπρά η σφενδόνη!
Η Δανάη πέθανε παραπονεμένη
και του Δρύαντα ο γιος είναι γάτα βρεγμένη!!!
...Ε? Τέλειο???"
"Κορίτσια δεν πήρε τα χάπια της! Τι θα κάνουμε???" Είπε πανικόβλητη η Ροδαυγή!
"Ρε μην κοροϊδεύεται! Εγώ θα γίνω star! Θα έχω και καλλιτεχνικό... pashalitsa! Wow!!!"
"Ωραία! Πάω να φωνάξω γιατρό! εσείς προσέξτε την!" Είπε η Ροξάνη!
"Ελάτε παιδιά! Ηρεμία! Πλάκα κάνει πάλι! Λες και δεν την ξέρουμε!!!" Είπε η Νεφέλη γελώντας!
... Και οι 4 φίλες έσκασαν στα γέλια!...

...Μα η κλωστή ξετυλίγει και το μια φορά κι έναν καιρό πέρασε... Και η Πασχαλίτσα έφυγε...
Πήγε στην Αμερική για σπουδές, κι έτσι οι φίλες χάθηκαν! Ήταν μόνη της στο κουτί που ονομάζουν διαμέρισμα στην Αμερική (ξέρετε)... Και σκεφτόταν πόσο ωραία περνούσαν όλες μαζί... Έτσι σιγά σιγά κλείστηκε στον εαυτό της! Της έλειπαν οι φίλες της! Κάθε βράδυ που γυρνούσε από την σχολή της σκεφτόταν τις ακριβείς θέσεις των 3ων κοριτσιών εκείνη την ώρα! Της φαίνονταν όλα τόσο κοντά μα τόσο μακριά μαζί...
...Και ο καιρός περνούσε... Και η πασχαλίτσα κλεινόταν όλο και περισσότερο στο κουτί της! Στον εαυτό της... Στο σκοτάδι της... Μια μέρα την βρήκαν νεκρή στο μικρό κουτί της! Μόνη της...
...Κάποιοι είπαν πως πέθανε επειδή δεν υπήρχε πια κανείς να αγαπήσει και να την αγαπήσει κι αυτός...
...Κάποιοι, απλά από μοναξιά..

Αλλά ποιος ξέρει?
Έτσι κι αλλιώς τι σημασία έχει?
Η αγάπη και η μοναξιά συνυπάρχουν...

Over the hill...

συννεφιάζοντας

Drama Q.

Γαμώ τα όνειρα μου,γαμώ!
αν επαληθευτεί το αποψινό ,ορκίζομαι πως στο υπόλοιπο της ζωής μου δε θα κοιμηθώ ποτέ, ποτέ ξανά.Θα σαπίζω πίνοντας καφέδες και κλαίγοντας.Θα κρατάω την αναπνοή μου μέχρι να σκάσω,και θα αρνούμαι πεισματικά να κλείσω τα μάτια μου.
Δεν μπορεί .
Αυθαιρεσίες σκέψεων του ασυνειδήτου και του υποσυνείδητου δεν σηκώνω στον ύπνο μου.

Φριχτό.

Σηκώθηκα κλαίγοντας σήμερα και δε σταμάτησα μέχρι το μεσημέρι.
Σκεφτόμουν όλες τις συμβουλές και τις προτροπές ,που κι εγώ δίνω ~όχι επειδή ασπάζομαι πλήρως~ αλλά γιατί πολύ απλά όταν τελειώσει η πορεία σου με μια ύπαρξη σταματάς να σκέφτεσαι και να ενεργείς,λες και είναι η δική σου αυτή που έφυγε.(υποκείμενο η ύπαρξη)















Αν ποτέ πεθάνεις ~όπως φοβάμαι~υπόσχομαι να σταματήσω να ανασαίνω τη στιγμή που θα το μάθω.Θα δαγκώσω τα χείλια μου τόσο δυνατά που θα κοπούν στα δυο,για να μη ξανά φιλήσουν κανέναν άλλο.
μα γιατί κλαίω.

Ο Αδάμ φταίει για όλα!!!

Το τελευταίο πράγμα που θυμόμαστε να συμφώνησαν άντρας και γυναίκα στην ιστορία του σύμπαντος ήταν να δαγκώσουν το μήλο στην Εδέμ!
Και όλοι θυμόμαστε πώς τελείωσε αυτή η ιστορία!!! Μας διώξανε όλους μαζί από τον παράδεισο και από τότε δεν έχουμε σταματήσει να πλακωνόμαστε! Και αν εξαιρέσεις ότι πρέπει να συνεργαστούμε για την αναπαραγωγή του είδους, δεν συμφωνούμε σε τίποτε άλλο! (Άσε και που εκεί δύσκολα έχουμε σωστό timing!)

Πάντως θεωρώ πως οι άντρες θα έπρεπε να ανακυριχθούν προστατευόμενο είδος!
1ον: είναι λιγότεροι!
2ον: γεννιούνται ελαττοματικοί!
3ον: αν εξαιρέσεις τους gay, τους by, του ανώμαλους, τους παντρεμένους, τους γυναικάδες και τους βαρετούς... Σου μένουν οι ερωτευμένοι με την μάνα τους, με τη δουλειά τους ή με το ποδόσφαιρο!

Αν λοιπόν αφαιρέσουμε όοοοοολους αυτούς... πόσοι μας μένουν;
13; Άντε βία 15...
...μπααααα...
Μάλλον... Ούτε 5!!!...

Αν η ευτυχία είναι 1 μπουκάλι κρασί... Ας μου φέρει κάποιος το ανοιχτήρι παρακαλώ!!!...

Τι είναι αυτό που μας κάνει ευτυχισμένους;;;
Περνάμε τη ζωή μας αναζητώντας την ευτυχία... ...μερικές φορές όμως την αναζητάμε τόσο επίμονα... ...που ξεχνάμε να είμαστε ευτυχισμένοι!...
Τι είναι τελικά αυτό που ονειρευόμαστε;;;

• Αγάπη;
• Επιτυχία;
• Γάμο και οικογένεια;
• Δόξα;
• Λεφτά;
  

Και αν τα αποκτήσουμε όλα αυτά... θα γίνουμε πραγματικά ευτυχισμένοι;;;
Ο Oscar Wild έλεγε πως υπάρχουν 2 μεγάλες τραγωδίες στη ζωή...
... Η μία είναι να μην πραγματοποιηθούν ποτέ τα όνειρά σου...
...και η άλλη...
...να πραγματοποιηθούν...!!!

Μάντεψε...

βρέχει
:)

σ.σ.Παρακαλείται η ροδαυγη να ξανά ανοίξει άμεσα το μπλογκ της.

Hoppipolla

επειδή την ομορφιά τη μοιραζόμαστε...

Rendezvous

(φεύγω διακοπές...στις 3 του Περού...θα τα πούμε;) )

One more...

Αλήθεια δεν πίστευα στο Θεό και στους έρωτες μέχρι που έχασα την πίστη μου σε μένα.
Έπειτα συνέχισα...και έπαψα να καταφεύγω και σε αυτά και κατέληξα άπιστη στείρα και σκονισμένη με σπέρμα μυρίων.
Αν αποτελεί μέρος μου κάτι πια είναι αυτή η ατελείωτη μοναξιά ,που όπως λέει κι ο Μπάμπης(όχι ο Σουγιάς) δεν είναι παρά μόνο ιδέα μου.Αισθάνομαι δηλαδή μόνη επειδή το θέλω.Μα εγώ δε θέλω να αισθάνομαι μόνη όταν έχω κάποιον δίπλα μου και αγκαλιάζω αλλά τότε είναι που εντείνεται η κατάσταση και μένω εγώ να κοιτώ το κενό κι ο Χ δίπλα μου να αναρωτιέται τι σκατά έχω (πάλι) πάθει.
Ατελείωτες ώρες ξαπλωμένη,καθισμένη,λαχανιασμένη και απογοητευμένη πάνω σε ένα κρεββάτι αρκετά μικρό για να υποχρεώνεται κάποιος να μ' έχει αγκαλιά κι αρκετά μεγάλο για να χωράει όλη την απελπισία μου.
Και βλέπεις αυτό είναι το οξύμωρο με τα κρεβάτια.Δεν έχουν 3τρεις μόνο διαστάσεις.Αλλάζουν και πολλαπλασιάζονται με τους λυγμούς που πνίγεις σε βρώμικα σεντόνια κάθε φορά αφού αποχωρήσει, με τη στάχτη από τα τσιγάρα του που απλώνεις στα χέρια σου και πασαλείβεις μέχρι να τον νιώσεις ξανά κάπου εκεί κοντά.
Περίεργο πράγμα τα τσιγάρα σαν τα κρεβάτια κι αυτά.
Αν δεν γλείψεις την γόπα του τελευταίου τσιγάρου ,που έκανε πριν σε φιλήσει πως να νιώσεις τι θα πει αισθησιασμός και ηδονή και μοναξιά μοναξιά μοναξιά.

Κάποτε ονειρευόμουν τη στιγμή που κάποιος θα με γαμούσε κι έπειτα θα έλεγε πως έχει δει αρκετά και θα επέμενε.Στο γνώριμο αυτό πήδημα που μόνο εγώ κι εκείνος θα κατανοούσαμε.Αλλά πως να φυλακίσεις ένα γαμήσι στο μυαλό και στο σώμα μιας τρελής με μανίες;;
Σκέφτομαι λοιπόν πως είναι καιρός να φύγω.Να πάω μόνη εκείνο το ταξίδι στη Σαμοθράκη και να αφήσω τον εαυτό μου να πνιγεί κάτω από τον ήλιο τα αστέρια τα δέντρα και την ατέλεια του.

Η ώρα έχει πάει τρεις ανεβαίνω και πάλι σκαλιά, ανακατεύω και πάλι εσώψυχα και γράφω σε ένα σημειωματάριο που έχω αποφασίσει ξανά και ξανά πως θα κάψω.Πάντα αναβάλλεται η εκτέλεση.
Παίρνει χάρη από το μισό μου που μισώ.


Μακραίνω και νύχια πια,για να ξεγελώ και να μην ξέρει πια κανείς πως ίσως και να χω κάποια σχέση με τη μουσική.Αποφάσισα να τα βάφω ένα χυδαίο κόκκινο και μ' αυτά να ξύνω την ψυχή και την ηθική μου.
Κι έπειτα θα μου πεις "τι στο διάολο πάει να πει ηθική",και εγώ θα σου πω πως είναι ανήθικο να μου κάνεις αυτή την ερώτηση γιατί ξέρεις πως η απάντηση μου δε θα σου αρέσει.

Αυτή τη φορά δάγκωσα χείλη και επέμεινα.Δεν θα κυλήσω δε λένε?
Θα φορτώσω το στομάχι μου με τσιμέντο να αντέχει στις κακοτοπιές μου και θα ανακοινώσω με μεγάλη χαρά...το πόσο δυνατή τελικά μπορεί να είμαι.
(δεν με πιστεύω)

αΝυδρα

"Δεν είναι θέμα προσπάθειας πια.Μονάχα σκέψης,φαντασίας,ερωτισμού.

Δεν τα πάω καλά με την αλήθεια μωρέ.Ποτέ δεν την έκρυβα όσο κι αν μου το ζητούσε.Δημιουργούσα όμως στη θέση της μια νέα δική μου κατά δική μου και την πλάσαρα
συνήθως με επιτυχία.Πόση ξεφτίλα να χωρά μέσα μας.Ναι είναι αλήθεια αλλά να σου πω κάτι;;
Πραγματικά σπάνια πια το σκέφτομαι.Αλήθεια είναι η αλήθεια μου και ξεφτίλα ότι άλλο πιστέψω πέρα από αυτή.

Ακόμη μεγαλύτερη μιζέρια ξέρεις τι είναι;;
Η μοναξιά που μου πάσαραν από μικρή και τώρα αυγατίζει.Σαν επένδυση σε ομόλογα ένα πράγμα.
Ακόμη σε αλήθειες κολλώ.Τι να σου λένε εσένα όλα αυτά.

Συμβιβάζομαι ρε σου λέω.Μ' ακούς;;Ναι καλός είναι μαζί μου.Αλλά όχι και έρωτας.Για τι με πέρασες.
Δεν με πονάει πια.Αυτό είναι το θετικό.Κατάλαβα πως "η μνήμη τελικά όλα τα σβήνει".

Τι να σου λένε εσένα όλα αυτά.

Για σένα το ανασφαλές παιδάκι θα μαι πάντα.Που αγαπάει να αγαπάει και μισεί ότι το ποθεί."


είπα στον εαυτό μου κι έσπασα το γυαλί.
Έπειτα έστριψα τσιγάρο και πάλεψα να κοιμηθώ.
Τα κατάφερα ομολογώ.Με μουσκεμένα σεντόνια από τον ιδρώτα και τις σκέψεις ,με έναν ύπνο στείρο από κάθε όνειρο και σεβασμό για μένα.


Τι να σου λένε εσένα όλα αυτά.

ανυπομονείς μάλλον να με γνωρίσεις.
Μη βιάζεσαι.

Το έκανα εγώ.


Απογοητεύτηκα.